Ik heb Hans ontmoet in de tijd dat ik bij uitzender Content werkte. Hij had onder meer Hewlett Packard binnengehaald, een groot project en het eerste pan-Europese contactcenter in Nederland, waarbij we samen optrokken: werving en selectie van multilingual agents, presentatie van de plannen aan de kandidaten, in groepjes de kandidaten interviewen en selecteren.

We gingen samen op pad naar klanten en prospects, maar ook naar seminars en netwerkenbijeenkomsten. Hans was een echte commerçant. Het was een geweldige tijd en het ging goed met Content. De callcenterbusiness groeide uit zijn jasje waardoor er in Den Haag extra kantoorruimte werd betrokken. Die noemden we de villa, op loopafstand van het hoofdkantoor waar ook het bedrijfsrestaurant was gevestigd. Als we daar met collega’s een broodje hadden gegeten vroeg hij elke dag voordat we terugliepen naar de villa: “Hebben jullie de wandelkaart al verlengd?” Niemand begreep het, maar er werd altijd om gelachen.

Contactcenters waren toen zo hot in de Nederlandse economie, dat prins Claus op bezoek kwam in het Contentkantoor op de Bezuidenhoutseweg in Den Haag. Hans trad op als gastheer en deed dat zeer naturel – hij voorzag Claus, die veel belangstelling toonde, van allerlei informatie. Hans genoot van dat soort dingen: hij kwam ook graag op audiëntie bij Sylvia Tóth, de CEO van Content. Ook met de NCCA, een ambitieus awards-programma voor de contactcenterbranche, stond hij graag in de spotlights.

Hans hield van de interactie, ging graag het gesprek aan met zijn publiek, maar confronteerde dat ook met zijn eigen visie. Wat heb je nodig om een contactcenter te starten? Een pand, personeel, computers en nog veel meer. Maar uit zijn publiek kwam niet het antwoord dat Hans wilde horen, namelijk: klanten. Hij was daarnaast, ogenschijnlijk, altijd de rust zelve: het leek alsof hij geen stress kende. Hij acteerde losjes, met flair, maar wel altijd heel goed voorbereid. Daar heb ik veel van geleerd.

Hans was een zeer aimabel, behulpzaam en empathisch persoon, maar ook eigenzinnig en met een onafhankelijke geest. Hans paste niet in een hokje en was lastig te ‘managen’. Hij had vrijheid nodig om optimaal te kunnen functioneren. Daarom voelde hij zich later ook als een vis in het water binnen zijn eigen bedrijf Call’M, waar hij zich helemaal op business development kon werpen.

Zo tegen het einde van zijn werkzame leven gaf hij steeds vaker aan dat hij ‘Alzheimer Light’ had als hij dingen was vergeten. Dat was zijn eigen onnavolgbare onderkoelde humor. Later verergerden de klachten, maar hij bleef tot het eind blijmoedig. En hij blijft altijd onze goede vriend en contactcenter-nestor. Dag Hans, we gaan je allemaal erg missen.

Pia de Wijer

Featured, Human Resources